Innerlijk Kind Workshops

Ervaringen van deelnemers aan
de Innerlijk Kind workshop
Ik ben door het weekend veranderd. Ik ben rustiger geworden en milder. Het was een mooi en heftig weekend en ik leer er nog steeds van. Jeanette

Het belangrijkst voor mij was het terugkeren en contact maken met mijn gevoel. Ik was door ervaringen in het verleden in mijn hoofd gaan leven en door het weekend is er een brug geslagen. Ik kan nu heen en weer van verstand naar gevoel.... Bedankt!!! Carla

Ik vind het heerlijk dat er een plek bestaat waar alles is wat een kind verlangt, een fijne plek om te spelen, te ontdekken en te ervaren. De boomhut was voor mij dé slaapplek waar ik nog steeds van na geniet. Het kunnen en mogen ervaren van diepe pijn is voor mij zeer helend geweest.....HEEL ERG BEDANKT. Djouke

Ik riep altijd dat ik nooit een Innerlijk Kind weekend zou doen. Ik ging toch zeker geen 'zakdoekje leggen'...! Maar ik voel me zó goed na dat weekend, alsof alles veel lichter is... De mensen op mijn werk vroegen me zelfs wat ze toch aan mij zagen: er was iets veranderd...
Het weekend blijkt een geweldig geschenk te zijn. Stein

Het weekend heb ik als zeer veilig ervaren. Ook heb ik erg genoten van het heerlijke eten van de kokkin. Eenmaal thuis merk ik dat het weekend wel degelijk werkt. Ik sta meer in mijn eigen kracht en ben minder snel van mijn stuk gebracht door gebeurtenissen. Ik drink al een tijd geen alcohol meer, iets wat ik daarvoor voor onmogelijk gehouden had. En verder zit ik een stuk beter in mijn vel. Voor de toekomst wens ik jullie veel liefde en geluk! Leo

Ik merk aan mezelf dat ik beter onderscheid kan maken tussen mijn volwassen gevoelens en mijn kindgevoelens... in mijn relatie merk ik dat ik nu reageer op mijn man als volwassene en dat werkt ontzettend goed. Anniek

Ik heb het weekend als zeer aangenaam ervaren. Net of ik erg schoon gewassen ben. Herma

Er hing een bijzondere energie, het weekend. Als een warme weldaad heb ik de ontmoetingen gevoeld. Het is een zegening om je te laten omarmen door mensen zoals jullie, met liefde en kennis. Mijn innerlijk kind leeft nog en ik zal het nooit meer kwijt raken... Dank je wel voor al jullie Licht, Liefde en Kracht. Hannie

Mijn bedrijfsarts adviseerde mij om een innerlijk kind weekend te doen. Als ik ooit iets goeds gedaan heb is het wel dat advies op te volgen. Roos

Ik ben in het reine gekomen met een aantal "items" in mijn leven waar ik mee zat en geen weg wist. Ik heb nu echt het gevoel dat ik goed ben zoals ik ben. Ik WIST dat al wel, maar het nu ook VOELEN is eindeloos veel essentiëler. Duizendmaal dank, Joop

Een hele bijzondere ervaring met jullie, maar ook met mezelf. Ik voel me blijer en dichter bij mezelf, heb vaak een glimlach om mijn mond. Ik voel dat er wonden genezen zijn bij mij van binnen. Wilma

Als ik dictator van Nederland was, zou ik iedereen verplichten een innerlijk kind weekend te doen! Maarten

Het weekend is helend geweest. Mijn man vindt dat er dingen veranderd zijn. Ik ben vrouwelijker geworden. Ik wil jullie bedanken voor de inzet, de liefde en de toewijding. Tineke

Op aanraden van mijn therapeut deed ik een I.K. weekend. Ik heb het ervaren als intens, confronterend maar ook heel fijn. Ik ben blij dat ik het gedaan heb en raad het iedereen aan! Gewoon DOEN!! Stephan

Na het weekend is in mijn relatie alles op zijn plek gevallen... Ik voel me sterk i.p.v. machteloos. Ik weet nu heel goed wat ik wil en wat goed voor ons is. Het klinkt raar, maar ik heb dit gevoel nog nooit gehad. Ik ben aangeraakt door de liefde. Er is een energiestroom op gang gekomen die me sterk en rustig doet voelen. Niet te geloven, ik nuchtere Fries, aards en afwachtend.... Geweldig! Hieke

Twee jaar geleden heb ik een I.K. weekend bij jullie gedaan. Het heeft toen heel veel indruk op mij gemaakt dat nog steeds zijn uitwerking heeft. Het was leerzaam, inspirerend, helend, maar ook confronterend omdat er een groot familiegeheim aan het licht kwam... Inmiddels ben ik een weg van verzoening ingeslagen.... Koesterend houd ik me vast aan de lessen en inzichten die ik kreeg. Ik wil jullie bedanken voor de geschenken en laten weten dat jullie prachtig werk doen. Clementine

Lieke en Eric zijn professionals, maar bovenal warme mensen met passie voor hun vak en dat merk je in alles. Er is ruimte voor ieders proces. Je hoeft niets te doen wat je niet wil of waar je nog niet aan toe bent en niets is vreemd of raar. We hebben allemaal hard gewerkt, ik heb veel gehuild, maar er is vooral ook veel gelachen. Het weekend heeft de noodzakelijke verandering in mijn leven ingezet. En dat proces is niet meer te stoppen. Noor

Innerlijk Kindwerk

Het helen van oud zeer uit de kindertijd
- Innerlijk Kindwerk vanuit de praktijk -

door Dick Nijssen
Hoewel wij ons daar meestal niet zo van bewust zijn, leven we als mens gelijktijdig in twee belevingswerelden: die van de volwassene en die van het kind in ons. In dit artikel wordt beschreven op welke manieren de belevingswereld van dit kind ons volwassen leven beïnvloedt en hoe deze Innerlijk Kind workshops dit (gekwetste) kind helpen genezen en integreren.

Mijn kennismaking met het Innerlijk Kindwerk
Toen ik zo'n 10 jaar geleden op een gevorderde Reikimaster-training voor het eerst in aanraking kwam met het Innerlijk Kindwerk, had dat een enorme impact op mij. In luttele minuten ging er een wereld van gevoelens in mij open waartoe ik via andere therapieën en workshops tot dan toe maar mondjesmaat toegang tot had verkregen. De zachtheid en de gevoeligheid die ik in deze manier van werken kon ervaren gaven mij blijkbaar zoveel veiligheid dat ik kon laten gebeuren wat ik mijzelf daarvoor nooit in die mate had toegestaan: ik kwam in contact met het verdriet en de kwetsbaarheid van het kleine jongetje in mij. Ik werd op dat moment zelfs weer dat jongetje, waarbij de tranen de vrije loop kregen omdat ik ging voelen wat een verdriet dit kind al die jaren met zich had meegedragen, verdriet waarvoor ik mij al zo lang had afgesloten. Toen het verdriet uiteindelijk wegebde, bleef ik nog uren daarna in een bijzondere, pure staat van Zijn, die blijkbaar dit kind in mij vertegenwoordigde.
Kort daarna volgde ik een training in het werken met het Innerlijk Kind bij twee Amerikaanse therapeutes: Barbara West en Aurora Fiorentini. Spoedig daarna begon ik zelf met het geven van Innerlijk Kind-workshops.
Met elke workshop die ik in de afgelopen jaren gaf, groeide mijn besef hoe groot het scala van verwondingen is, die wij allen in onze kindertijd, zonder uitzondering, in meerdere of mindere mate hebben opgelopen. Verwondingen die wij van onszelf vandaan houden - om de pijn ervan maar niet te hoeven voelen - met een arsenaal van overlevingspatronen en verdedigingsstrategieën.

Zo neigen mensen die nooit bewust contact gemaakt hebben met het kind in zichzelf ertoe, de gevolgen van de kwetsuren uit de kindertijd in hun volwassen leven weg te rationaliseren. Ben je als kind bijvoorbeeld te weinig geknuffeld, dan kun je met je verstand best wel begrijpen waarom dat was: 'moeder had het zo druk' of 'zij had van haar ouders ook niet geleerd wat knuffelen was'.
Komen mensen echter in contact met het kind in zichzelf of, zoals dat in Innerlijk Kind-jargon wordt genoemd : 'zitten ze in hun kind', dan is er alleen maar de pijn:'verdorie, ik ben te weinig geknuffeld'. Wil iemand genezen van de kwetsuren uit zijn kindertijd, dan zal de persoon zich moeten openen voor zijn oorspronkelijke pijn. Die pijn ligt op het niveau van het kind en daar, op dat niveau, moet die pijn ook genezen worden.

Hoe we als kind verwond geraakt zijn.
Velen van ons zijn opgegroeid in gebrekkig functionerende gezinnen. Onze ouders hadden het misschien al moeilijk genoeg met zichzelf en waren daardoor niet voldoende in staat ons die specifieke zorg en aandacht te geven die we nodig hadden. Als ouders konden ze ons niet voldoende liefhebben en steunen in onze unieke eigenheid, in wie wij waren. We moesten misschien een bepaalde rol spelen, of voldoen aan de verwachtingen van een of beide ouders. Als het huwelijk van onze ouders gebrekkig functioneerde, moesten we als kind compenseren wat onze vader en moeder elkaar niet konden geven. Deze vormen van emotioneel misbruik of verwaarlozing behoren tot de "normale" omstandigheden waaronder velen van ons zijn opgegroeid. Omstandigheden die, ook in milde vorm, op den duur traumatiserend zijn. De meest voorkomende verwondingen uit onze kindertijd hebben in deze trainingen de volgende (meest Engelstalige) namen gekregen: Co-dependency, schaamte, anti-dependency, shock, acting-out and acting-in.

I. Co-dependency
Voor dit woord bestaat, zoals bij meerdere Innerlijk Kind begrippen, geen goede Nederlandse vertaling. Co-dependency is de meest universele verwonding die in de jeugd wordt opgelopen, en die wij van generatie op generatie overdragen.

Co-dependency ontstaat als volgt:

1. De ouders voelen zich onvolwaardig of slecht en zijn niet gelukkig met zichzelf of aspecten van zichzelf.

2. Onvermijdelijk projecteren zij deze onvrede op anderen, vooral op hun partner en op hun kwetsbare kinderen. Gevoelens van onvrede, frustraties en opgekropte emoties die de ouders met zich meedragen, zonder ze zichtbaar te maken, komen diep bij het kind binnen omdat het nog totaal energetisch openstaat.

3. Vanuit zijn afhankelijkheid van de ouders en de drang tot overleven ontkent het kind dat de ouders onvolwaardig of slecht voor hem zijn. In plaats daarvan accepteert het kind alle gevoelens van onvolwaardigheid en slechtheid en richt deze op zichzelf. Om de ouders oké te laten zijn, moet hij zelf blijkbaar niet oké zijn. Vanuit deze vervorming ontstaat bij het kind de conclusie: 'Als ik nu maar echt goed en volmaakt zou zijn, dan zouden ze van mij houden en mij niet negeren of afwijzen'.

4. Aangezien het kind het gevoel heeft niet te deugen en tekort te schieten, moet het zijn ware Zelf verbergen achter zijn aangepaste, onechte ik. Het werkelijke Zelf van het kind kan hierdoor niet langer functioneren. Er is geen vrij contact meer vanuit het pure innerlijk kind; het gaat schuil achter een masker. Het kind gelooft op den duur dat dit masker zijn waarachtige ik is. Het ware Zelf blijft eenzaam, ongezien en in isolement achter.

5. Het kind neemt allerlei overtuigingen van anderen over die vaak niet stroken met zijn eigen, innerlijke overtuigingen over zichzelf en de wereld.

6. De ouders en andere belangrijke personen dringen de persoonlijkheid van het kind binnen en gaan een eigen leven leiden in verschillende hoedanigheden, zoals de kritische ouder, de eisende ouder, de hulpbehoevende ouder, enzovoort. Het kind creëert hiermee allerlei subpersoonlijkheden waarmee het rollen speelt om zich oké te voelen en te overleven. Het creëert overlevingsstrategieën. Deze overtuigingen en subpersoonlijkheden vormen samen het onechte ik.

7. Er ontstaat een spanning of conflict tussen het onechte ik en het Werkelijke Zelf, dat evolueren wil. Het negatieve, destructieve deel van het onechte ik valt het Werkelijke Zelf aan, waardoor het zich terugtrekt en het zelfvertrouwen gering blijft. De pijn hiervan wordt door niemand opgemerkt aangezien deze verborgen blijft in het onderbewustzijn.

8. De gevolgen hiervan kunnen onder andere zijn: chronische gevoelens van leegte, verdriet en verwarring, afgewisseld door plotselinge explosies van vernietigend en zelfvernietigend gedrag. Dit leidt tot een geringe of kortstondige opluchting van spanning, waarbij de persoon korte tijd in staat is om een glimp van het Werkelijke Zelf op te vangen.

9. De gevolgen van de voortdurende leegte en het steeds terugkerende vernietigende gedrag zijn, dat het Zelf verborgen en verstijfd blijft. De persoon blijft zich ongelukkig en leeg voelen maar zoekt toch naar vervulling, hetgeen leidt tot dwangmatig gedrag en verslavingen. Dit gedrag geeft slechts tijdelijke verlichting en leidt op de lange duur tot steeds meer leed.

10. Op deze wijze creëert de persoon het wederzijdse afhankelijke, onechte ik of ego. Met dit ego stelt hij zich in relaties afhankelijk op en probeert (onbewust) anderen van hemzelf afhankelijk te maken. Zo probeert hij geluk te vinden.
Wij worden dus co-dependent als we onze verantwoordelijkheid voor ons leven en geluk overdragen aan ons ego en aan andere mensen en dingen. Wij laten ons daarbij leiden door de behoeften en het gedrag van anderen, waardoor we het contact verliezen met wat zich in onszelf bevindt. Veel voorkomende voorbeelden hiervan zijn degenen die als kind door het door behoeftigheid ingegeven of onvoorspelbare gedrag van de ouder uit lijfsbehoud zoveel voelsprieten naar de desbetreffende ouder hebben ontwikkeld dat ze het contact met hun eigen behoeften hebben verloren. Dit zijn de kinderen die onvoldoende kind hebben kunnen zijn en ook als volwassene later vaak in een zorgrol komen zonder ooit geleerd te hebben voor zichzelf te zorgen.

II. Schaamte
Onze oordelende stemmen hebben bijna altijd de overhand in de eerste indruk die wij van iets opdoen; een uitdrukking van de universele aanwezigheid van schaamte. Wanneer wij niet bevestigd worden in wie wij zijn, maar daarentegen in een mal van verwachtingen en projecties van anderen geperst worden, dan verliezen we het contact met onze wezenlijke kern van zelf-liefde, spontaniteit en authenticiteit. Schaamte over onszelf zou er niet hoeven te zijn als onze ouders in staat waren geweest om hun eigen waarden en voorgevormde ideeën en verwachtingen opzij te zetten, zodat ze ons zouden zien, zoals we werkelijk zijn. We zijn als kind beschaamd geraakt naar gelang de mate waarin we last hebben van kritische, oordelende stemmen naar onszelf en anderen en de neiging hebben onszelf te vergelijken met anderen.

III. Anti-dependency
Het is als kind vaak pijnlijk en vernederend om afhankelijk, behoeftig en kwetsbaar te zijn binnen de omstandigheden waarin we opgroeien. Aan de beschaming uit onze kindertijd kunnen we onwaardigheidsgevoelens overhouden, die zó pijnlijk zijn dat velen van ons besloten hebben ze op allerlei manieren uit de weg te gaan. Een populaire manier in onze maatschappij is de vorm die anti-dependency wordt genoemd: een levensstijl van ontkenning en valse onafhankelijkheid waarbij kwetsbaarheid en het risico controle te verliezen over jezelf en je leefomstandigheden vermeden worden. Daarbij leef je achter een maskerlaag die bestaat uit een sterk zelfbeeld, activiteitendrang, belangrijkheid, een uitdagende en onafhankelijke levenswijze, vaak gepaard gaande met dwangmatigheden (verslavingen aan sex, werk en alcohol); een leven beroofd van intimiteit en diepte, waarbij men doet alsof alles oké is en alsof alle behoeften vervuld worden.

IV. Shock
Shock ontstaat al in onze vroegste kindertijd, als we in pure en open toestand, krachtig in ons wezen geraakt worden door vijandige vibraties in onze omgeving. Shock raakt ons op zo'n diep niveau van onze psyche dat deze doorschiet in onze lichaamsreacties en zelfs tot in onze cellen ons functioneren beïnvloedt. Shock is pre-verbaal en pre-cognitief: je hebt er met je verstand geen vat op. De effecten van shock in ons leven kunnen zich uiten doordat je niet kunt voelen, bewegen, spreken of denken. Wanneer je 's avonds in je bed denkt: 'dat had ik moeten zeggen', dan was het je shock (vaak in combinatie met schaamte) die op het juiste moment een adequate reactie onmogelijk maakte.

V. Acting out
Een goed doorlopen rouwproces stelt ons in staat de emotionele energie te bevrijden die gevangen zit in de trauma's uit het verleden. Wanneer we de pijn uit het verleden niet verwerkt hebben, komt dat omdat we het rouwproces, om alles wat er niet geweest is in onze kindertijd, niet zijn aangegaan. Wordt oud zeer niet verwerkt en nooit geuit, dan lopen we rond met een lading emotionele energie die manieren zoekt om naar buiten te komen. Aangezien deze energie niet in een normaal rouwproces is vrijgelaten, komt ze in de vorm van abnormaal gedrag naar buiten. Dit heet 'acting out' . Acting out of 'ageren tegen' is een van de meest destructieve vormen waarop het verwonde Kind ons leven saboteert. Acting out komt tot uiting in de dwangmatigheden waarmee we situaties en patronen uit het verleden telkens weer opnieuw creëeren en herhalen.
Voorbeelden:
- pijn die ons is aangedaan, nu anderen toebrengen,
- spontane regressies in leeftijd,
- driftaanvallen, zeuren, bokken, enzovoorts,
- allerlei vormen van neurotisch gedrag.

VI. Acting in
Om het met Woody Allen te zeggen: 'Ik word niet boos, in plaats daarvan kweek ik tumoren'. Bij acting in blijven we ons zelf straffen op de wijze waarop we als kind zelf gestraft werden. Dat kun je doen door je emotionele ladingen niet te uiten, maar ze naar binnen te richten waar ze omgezet worden in fysieke kwalen. Acting in kan bijvoorbeeld ook de gedaante aannemen van moordende zelfkritiek, depressie, of van ongelukken.

Overlevingsstrategieën
Vanuit de verwondingen, waarvan er hier een aantal is geschetst, zijn veel van onze huidige gedragspatronen te verklaren. Welk onbevredigend en pijnlijk gedrag we ook vertonen, het blijkt vrijwel altijd een overlevingsstrategie te zijn die we als kind hebben ontwikkeld, en is gebaseerd op de beperkte ervaringen en overtuigingen waarover we toen beschikten. Die strategieën waren er oorspronkelijk altijd op gericht om ons pijn te besparen. Triest en paradoxaal genoeg werkten de strategieën tot op zekere hoogte in ons voordeel, terwijl deze nu, in ons volwassen leven, meestal alleen maar meer pijn opleveren.

Workshops om ons kind te genezen
Ben je opgegroeid in een slecht functionerend gezin, dan kunnen je emoties op verschillende manieren onderdrukt zijn, zoals:
1. er werd niet op je gereageerd,
2. je had geen gezonde modellen voor het uiten van je emoties, of
3. je werd beschaamd gemaakt of bestraft voor het uiten van emoties: 'Ik zal je een reden geven om te janken'.
Een belangrijk aspect van het innerlijk kindwerk is dat we onderdrukte en bevroren emoties weer tot stromen willen brengen. In onze workshops doen wij dat op een aantal manieren: allereerst maken wij aan het begin van de workshop altijd afspraken met elkaar om de onderlinge veiligheid te vergroten. Zo spreken wij bijvoorbeeld af dat niemand iets tegen zijn zin hoeft te doen. Dan bouwen we gedurende de workshop een steeds sterker worden veld van onvoorwaardelijke liefde op. Die liefde overstijgt alle therapeutische technieken en is in mijn beleving de grootste helende factor binnen het Innerlijk Kindwerk. Het is ook de liefde die als een soort smeerolie alle processen soepeler laat verlopen. Als liefde gaat stromen, gaan onvermijdelijk emoties stromen. Dat zien we in de workshops wanneer ik, in de rol van de wijze ouder, persoonlijk contact maak met het kind in iedere aanwezige. Wanneer dit kind zich gezien en erkend voelt in de pijn die het met zich meedraagt en er voldoende veiligheid is, kan het verdriet eindelijk naar buiten komen. Er komt een rouwproces op gang, wanneer in volle omvang voelbaar wordt wat er allemaal ontbroken heeft aan onze kindertijd en hoe wij allen - om de pijn hiervan maar niet te hoeven voelen - ons wel ver van ons ware zelf vervreemd hebben.
Dit rouwproces treedt vaak collectief op. Als ik met het innerlijk kind van één groepslid werk zal ook het verdriet van de anderen gaan meeresoneren. Op het moment dat het kind zich openbaart en zich opent voor de steun en liefde van de begeleider(s) en de groepsgenoten, wordt tegelijkertijd het verdriet wakker van al die jaren dat die liefde er niet is geweest voor dit kind. Elk dieper openen voor liefde houdt in dat er oude pijn aangeraakt wordt die losgelaten mag worden.

Kind als bondgenoot
In het contact met de pijn van het gemis ligt een geschenk: je komt in contact met je werkelijke behoeften. Hierdoor wordt het mogelijk om alsnog te vragen en te krijgen wat het kind in jou te weinig heeft gehad. Een groot deel van de workshop bestaat dan ook uit puur verwennen en genieten...
Tijdens de workshop wordt er beurtelings een beroep gedaan op zowel de volwassene als het kind in je. Zo zijn er verschillende processen en oefeningen in paren waarbij elk afwisselend de rol vervult van begeleider/gever en ontvanger. In de workshops is het ook mogelijk om tijdens zo'n proces alsnog de verontschuldigingen en lieve woordjes te horen die je als kind te weinig hebt gehoord.
In de mate waarin je het gewonde kind in je geneest en integreert zal het ophouden je volwassen leven te verstoren. Je zult het kind in je meer en meer gaan ervaren als je meest trouwe bondgenoot.

Werken met boosheid
Met het verdriet dat loskomt in de workshop, komt ook de boosheid over alles wat "je aangedaan" is naar de oppervlakte. In de workshops wordt er dan ook ruimte gemaakt om op een veilige, passende manier die boosheid te ontladen. Zonder het ontladen van boosheid kan een rouwproces niet volledig doorgemaakt worden. Zonder tot op de bodem van de boosheid te gaan kan er geen totale vergeving zijn. Vergeving houdt in dat je je bevrijdt van oude pijn.

Magisch denken
Een belangrijk aspect van het Innerlijk Kindwerk is dat het je helpt los te komen uit de hypnotische invloed van de magische denk- en gevoelswereld waarin het verwonde kind leeft.
Enkele voorbeelden van magisch denken zijn: "als ik maar alles voor hem doe, dan is hij wel lief voor mij" of "als ik maar niet voel, dan red ik het wel". Zo'n stukje magische denkwereld wordt meestal onbewust door allerlei kleine voorvallen gedurende de dag geactiveerd. Je blijft er dus keer op keer in terugvallen, tenzij je het kind in je geneest. Heb je je eenmaal bevrijd uit deze hypnoses, dan kun je ook de vicieuze circel doorbreken waarin generaties na generaties kinderen worden opgezadeld met de hypnotische suggesties van hun ouders.
In het werken met het kind proberen wij de deelnemers te bevrijden uit hun magische denkpatronen. Zo moet het kind in de volwassene soms alsnog verteld worden dat het niet verantwoordelijk was voor de scheiding van de ouders.

Het eigen proces
De deelnemer aan deze workshops merkt dat hij/zij het leven meer aan durf gaan vanuit een diepere laag van openheid en kwetsbaarheid. Hij of zij leert beter met de eigen kwetsbaarheid omgaan en daarmee ook met die van de ander. Zo zal hij meer vertrouwen ontwikkelen in het eigen, unieke helingsproces. Er zal een grotere basis van zelfliefde en eigenwaarde ontstaan waardoor anderen niet meer dwangmatig de rol van de ouder wordt toebedeeld, die zou moeten geven wat je jezelf niet kunt geven. Je zult zelf die liefdevolle ouder gaan worden die het kind in jou zo hard nodig heeft! Doordat je beter in staat zult zijn om voor de noden van jouw kind te zorgen zul je ook meer inzicht ontwikkelen in de noden van de innerlijke kinderen van de mensen om je heen. Je zult verbaasd staan van de verbeteringen in de relatiesfeer.
Het Innerlijk Kindwerk geeft ons een handleiding voor het begrijpen en het kunnen plaatsen van onze angsten en onvermogens. De zachtheid en gevoeligheid van de Innerlijk Kind-benadering verschaffen ons toegang tot diepe gevoelens die jarenlang begraven lagen en die soms maar moeizaam via andere therapieën naar de oppervlakte kunnen komen.
Via het Innerlijke Kindwerk passeren we de defensiemechanismen van het intellect om direct verbinding te maken met het deel van ons dat het meest verbonden is met onze goddelijke natuur: ons innerlijk Kind.

Over de auteur:
Dick Nijssen (1956) is als Innerlijk Kind-therapeut en Reiki Master verbonden aan het Helios Reiki Centrum in Heerde (Gelderland). Naast de los te volgen Innerlijk Kind-workshops biedt hij in Heerde ook een tweejarige opleiding tot Innerlijk Kindtherapeut aan.

Bibliografie:
Bradshaw - Wanneer koesteren hoop betekent.
Het Spectrum, Utrecht, 1992
Krishananda - Face to face with fear. Koreagon Press,
Herrsching am Ammersee, BRD, 1996
Charles Whitfield - Co-dependency, healing the human condition. Uitgeverij:Health Communications, Deerfield Beach, F1, USA, 1991: Health Communications.
Alexander Lowen - Vreugde. Servire, Cothen 1996
Hal Stone en Sidra Winkelman - Thuiskomen in jezelf.
Mesa Verde, Amsterdam, 1986.
Alice Miller - Het drama van het begaafde kind. Van Holkema en Warendorf, Houten, 1981.
Susan Thesenga - Het ontwapenende Zelf. Ankh Hermes, Deventer, 1996.